2 september 2010 - Mumbai, India

... mam Ria, pap Jaak en mama Hilde en Pol. Omdat we met onze gestructureerde rommel bij jullie terecht konden.

... de schatjes van de Mommaerts om het chaotisch leeghalen van het huis te dulden.

...Goedele en co voor het ter beschikking stellen van hun prachtig herenhuis tijdens de eerste 2 weken van augustus.

... Katleen en Hannes voor dezelfde gastvrijheid en gezelligheid die we altijd van hen gewoon zijn, in spannendste twee weken van ons bestaan tot nog toe.

... Swa omdat we in zijn woonkamer mochten zitten, er honderd mensen in uitnodigen en bovendien wat drankjes uit zijn koelkast mochten nemen.

... Leen en Thom om al jullie wereldwijsheid met ons te delen en steeds onze fan te zijn.

... Wenke en Karlien voor de Berlijn-verrassing en de "kennissen" An-Leen-Marianne-Nele-Katleen voor de hold-me-now act in Lombeek.

... de chicka's voor de lekker warme pull die ik hier heel hard zal nodig hebben

... papa Daniel voor de kiekjes bij vertrek.

... Bess, Felix en Kika om toch te komen piepen voor het te laat was (voor ons). We wachten nog steeds op nieuws van het kleine Wimenmarianneke.

... Ine en Alex voor onze intro in India. En ja, ze zwaaien om de weg te wijzen en schudden nee als ze ja bedoelen!

... Scalle voor het spelen onzer bankbediende.

... jullie allemaal voor de leuke raad, boodschappen en lieve briefjes.

29 augustus 2010 - Tokyo, Japan

’s Ochtends in de lobby om 6.40 om naar het station te gaan. 1 ½ uur met de trein naar het vliegveld. Inchecken en ff nog wat laatste souvenirs kopen. Gelukkig kenden ze daar wel het fenomeen creditcard… Na een groepsfoto, door de douane waar we net daarvoor van Kimio allemaal een belletje kregen waar een kaartje met Japanse karakters aan zat, wat betekende dat je 100 zou worden. Heel aardig! Sayonara tegen Kimio gezegd en natuurlijk Domo arrigato en toen 11 ½ uur in het vliegtuig om uiteindelijk rond half 5 ’s middags op Schiphol te landen, even snel afscheid nemen en toen de deuren door waar Jeroen en Denyce (met bloemetje!) klaar stonden om me mee terug te nemen.

28 augustus 2010 - Tokyo, Japan

Kimio had ons de vorige avond verteld dat er een mogelijkheid was om naar een sumo training te gaan. We moesten echter wel om half 7 in de lobby zijn omdat de training vroeg begon. Hij had er veel moeite voor moeten doen om ons daar in te krijgen, er is namelijk een schandaal gaande in de sumo wereld. Ze gokken op honkbal en dat is een schande in Japan. We mochten er dus wel heen, maar we mochten het niet over het schandaal en gokken hebben. Wij daar heen. We moesten onze schoenen uittrekken voordat we het houten gedeelte betraden. En allemaal langs de muur zitten en stil zijn. Het was echt supergaaf om te zien. Er waren nog hele kleine magere ventjes die net begonnen. De donkergroene waren beginners, degene met de zwarte ‘strings’ waren meer ervaren, de witte nog een stap ervarener.

De jongsten moeten om 4 uur al opstaan om voor het eten te zorgen en schoon te maken. De rest staat om 6 uur op. En dan is het hard trainen, eten en slapen. Een keihard leven. Toen we weg gingen stonden de jonkies buiten nog even door te trainen met een grote band.

Vervolgens naar de vismarkt. Helaas was het interessantste deel als voorbij, maar het was nog steeds mooi om tussen door te lopen.

Toen naar Asakusa om een cruise te maken over de Sumida, zodat we de skyline konden zien. Het was niet zo’n indrukwekkende skyline als die van New York, maar het was wel leuk om even te doen. Toen weer de metro in richting het keizerlijke paleis. Helaas stond het station in de steigers, deze was namelijk nagebouwd van het CS van Amsterdam. We konden in de tuinen van het keizerlijke paleis niet echt iets zien, dus maar weer naar de metro. De rest wilde nog naar Akihabara, maar daar was ik al geweest. Dus ik naar Akasuka omdat daar souvenirs te kopen waren, maar er was daar een carnaval bezig, dus daar lopen was niet echt een optie. Nog even Ueno in geweest, maar kon daar het postkantoor niet vinden om te pinnen. Nog gevraagd en kreeg hele duidelijke beschrijving, maar eindigde op het station. Ze laten niet weten als ze het niet begrijpen en geven gewoon antwoord, dus altijd maar afwachten waar je uitkomt. Mijn voeten deden inmiddels zo’n pijn dat ik teruggelopen ben naar het hotel om ff bij te komen.

Na een uurtje rust en een douche ff wat eten. We zouden weer naar de karaoke gaan, dus naar het centrum van Ueno. Kimio kon me niet vertellen waar ik kon pinnen, dus had ik niet genoeg geld voor karaoke. Maar weer terug naar het hotel om daar wat te drinken met de anderen die ook niet mee gegaan waren.

2 september 2010 - Mumbai, India

Een emotioneel afscheid hebben we achter de rug. Vlotte overstappen en aangename vluchten. De gevreesde cyclonen waarvoor we door de ons-opwachtende locals gewaarschuwd waren bleven gelukkig uit. In het vliegtuig werd ik op tijd wakker om een memorabele landing mee te maken, waarbij de slums van Mumbai op je af lijken te komen als een zwart-blauw geruiten lappendeken. Met zwart voor de golfplaten-daken en blauw voor de basjen die daar overgespannen worden. Lelijk zicht, maar wel pakkend. Al kon dat ook nog de nasleep zijn van de cocktel emotionel van de dag ervoor natuurlijk.
Eens geland leek de luchthaven van Mumbai wel een speeltuin voor de kids van de dichtsbijgelegen sloppenwijk. Tussen 2 landingsbanen in zaten er 2 kindjes doodleuk wat te spelen alsof dit hun voortuin was. Direct een treinticket gekocht aan de luchthaven, om binnen 2 dagen de trein naar Goa te nemen. Jaja, die trein is supposed to be the experience of India! We will see.

Mumbai is heet, en druk. Om zachtjes aan te beginnen, toch nog een officiele taxi gepakt om totop de goede plaats in dit mierennest zou leiden. Mumbai overvalt je en zuigt je op. Ze rijden hier - naar goede Britse gewoonte - dan wel links, de rest van de structuur van de Britten hebben ze duidelijk niet mee geadopteerd. Chaos, drukte en getoeter alom. Grote vrachtwagens die kleine riksha's de weg afrijden, nonchalante voetgangers die de taxi's de pas afsnijden. Veel lawaai, maar geen kat die zich opwindt.

We werden afgezet in soort apartementenblok, alwaar iemand ons toe riep en iemand anders met ons meestuurde om de deur van Merle te openen. Toekomen bij iemand die er niet is, beetje akward toch. Toekomen bij iemand die je niet kent en er bovendien niet is, nog vreemder. Maar al gauw kwam de housekeeper (naam niet verstaan) binnen met een zoontje van 7 (Yohan, -jehaan- klinkt het hier). We kregen heerlijk (niet pikant!) eten voorgeschoteld. Iets later ontmoetten we dan toch de supersympathieke gastvrouw en nu zit ik hier.

De heavy rain is hier als bij wonder na 3 maanden gestopt de dag voor we toekwamen. Geen cyclonen meer dus, geen wind meer, maar stralende hemel, brandende zon en tropische temperaturen!

We'll keep you posted.
Jane

27 augustus 2010 - Tokyo, Japan

’s Ochtends nam Kimio ons naar een gebouw in Shinjuku waar je over Tokyo kon uit kijken en ook de VVV zat. Na wat informatie verzamelt te hebben zijn we de stad in gegaan. Eerst een stukje Shinjuku bekeken, vervolgens naar Harajuku waar volgens onze reisgidsen veel cosplayers rondhangen. Vooral op zondag, maar ja, dan vlogen we terug. We zagen er een paar, hebben daar wat gegeten en toen naar Shibuya. Daar is het kruispunt wat ook in Wie is de mol gebruikt werd. Daar wat rondgelopen, nog het standbeeld van het hondje Hachikõ, die 10 jaar lang naar het station bleef komen om zijn baasje op te halen, terwijl deze was overleden. Toen terug naar het hotel, om even te rusten in de airco, even douchen en dan naar Roppongi, Roppongi om daar wat te eten. Nadat we wat gegeten hadden gingen we naar het Hardrock café waar een biertje zo duur was, dat ik geen dorst meer had. Maar weer terug naar het hotel om daar nog ff een biertje in de lobby te drinken.

3 september 2010 - Cafayate, Argentinië

Vanaf nu rijden we langzaam zuidwaarts, richting de vallei deCalchaquies en het dorp Cafachate. De vallei is prachtig met mooi rotsformaties in allerlei vormen. Aan sommige van de rotsformaties zijn prachtige namen gegeven zoals: -het Amfitheater- ,-de Gigant- en de Kikker . Het gevolg ervan is dat er vele busladingen toeristen worden rondgereden van de ene naar de andere rotsformatie met mooie naam. De namen hadden zewat ons betreft wel achterwege kunnen laten, de schoonheid van deze omgeving is voldoende fantasieprikkelend. We rijden maar weer eens een onverhard weggetje in en vinden een prachtig kampeerplekje midden tussen de rotsformaties. We blijven er twee dagen staan waarin we niemand tegenkomen. Het is ongelofelijk stil, wat een rust en we genieten....  Cafachate ligt in een wijngebied. De wijnranken zijn aan het einde van de winter nog klein en kaal maar toch is de omgeving mooi om in te wandelen. Tijdens een wandeling  in het dorp San Carlos zien we op het plein mensen staan roeren in een enorme ketel. Ze verkopen Locro. Locro is voor de Argentijnen wat voor ons erwtensoep is. Een maaltijdsoep van bonen,mais vlees. Voor 4 pesos (80 eurocent) per persoon genieten we van onze Locro. We blijven vier dagen in Cafachate en proberen ons aan te passen aan het dagritme van deze warme en droge streek. Dit houdt in dat we onze boodschappen op tijd moeten doen en de middaguren vaak lezend buiten op het plein doorbrengen. Oorzaak,Siesta! Deze duurt van een tot zes uur ‘smiddags en dan is alles maar dan ook alles gesloten en lijkt het dorp uitgestorven. Op een andere wandeling zien we plotseling een bord met “wijn en golf”. Het blijkt een zeer grote wijnestate te zijn met een vrij nieuwe golfbaan. Na drie maanden weer een rondje golf, heerlijk. Een beetje zenuwachtig zijn we, bang dat we het verleerd zijn. Maar we kunnen  op ons gemak  spelen (we zijn de enige op de baan)en het valt mee. Het smaakt naar meer. We gaan op weg  Quilmes, een complex van 30hectare, gebouwd tegen de wand van een berg en waarvan de restanten zijn te bezichtigen. Quilmes was een dorp  van 5000 indianen. Deze Indianen hebben lang stand  kunnen houden tegen de Inca maar zijn uiteindelijk  uitgeroeid door de Spanjaarden. We worden rondgeleid door een lokale gids die zijn best doet langzaam Spaans te spreken. Aan het eind van de toer vraagt de gids of hij met ons mee mag rijden terug naar zijn dorp (Siestatijd). Helaas kan dit niet want we zitten vol. We hebben al een lift aangeboden aan twee jonge Fransen die we aan de kant van de weg zien staan met rugzak, gitaar en viool. Zij reizen per openbaar vervoer en liftend zes maanden door Zuid-Amerika. We zijn blij met ons voorbankje van de sloop, het is best gezellig zo met zijn vieren voorin. Bij het dorp Amaicha del Valle nemen we afscheid en na een overnachting in een rivierbedding gaan wij vroeg in de morgen op weg naar Belen. We hebben nog geen uur gereden of we zien een wegblokkade voor ons. Overal vuurtjes van brandende autobanden.  Het zijn werknemers in dienst van de provincie Catarmarca. Ze vertellen ons al maanden 1000 pesos (200euro) te zijn gekort op hun salaris en daarom staken ze vandaag. Niemand mag erdoor behalve de ambulance. Het is nu negen uur en het gaat tot twee uur duren.  We kunnen wel begrip opbrengen voor hun situatie. De mensen zien er arm uit, we maken hier en daar een praatje en gaan maar in de vrachtwagen zitten. Het weer is veranderd, het is nog maar 10 graden en er staat een koude wind. Niet iedereen is even blij met de blokkade en af toe lopen de gemoederen hoog op. Wij zien in de verte hoe automobilisten omkeren en via de rivierbedding om de blokkade te rijden. Om twee uur horen we dat de staking is verleng naar zes uur ‘savonds. Nu vinden wij het ook wel welletjes en wanneer de stakers een bordje eten gaan halen zien wij een gaatje om de auto te keren. En ook wij rijden nu de rivierbedding om de blokkade richting Belen waar we overnachten. Nou, zo kom je de dagen wel door. Wanneer we de volgende morgen de grens met de provincie La Rioja passeren worden we aangehouden. Fruit en groentecontrole! Niemand kan ons vertellen waar het goed voor is maar wanneer je fruit/groente in je auto hebt moet je dit hier inleveren. We zeggen gewoon dat we niets bij ons hebben (niet waar) en mogen verder. Beetje zinloos gedoe lijkt ons. Het is bewolkt en koud en dit deel van de ruta 40 is aan de saaie kant. Tweehonderd kilometer lange rechte asfaltweg en we zien niet veel meer dan zand en struiken. Nu kunnen we tijdens het rijden onze Spaanse lessen leren en worden we (voor het meebrullen) postuum fan van Andre Hazes. ( nou ja, fan is een groot woord).

26 augustus 2010 - Tokyo, Japan

’s Ochtends werden we door Kimio naar het station gebracht. We gingen met de Shinkansen, de eerste bullettreinen in de wereld, om met 280 km per uur naar Tokyo te rijden. We zouden dan in 2,5 uur in Tokyo staan. Niet iedereen ging met de Shinkansen. Kimio zwaaide ons uit en daar gingen we. Het voelde net alsof je op het water was. Het wiebelde een beetje. Helaas konden we onderweg Mount Fuji niet zien vanwege de mist.

Op het station in Tokyo werden we opgewacht door een groep van 5 Japanners, terwijl we er 1 verwachtten. Er waren 4 stagiaires bij. We gingen met z’n allen naar het hotel, we zouden met een busje gaan, maar die was kapot, ze boden ontzettend vaak hun excuses aan. Toen we in het hotel waren kwamen net onze koffers binnen. Bij mij was mijn slotje er af, maar er mistte niets uit de koffer. Heel vreemd. Nadat we onze spullen in onze kamers hadden gezet, gingen we voor de verandering weer sushi eten J Dit keer was het zoveel je kon eten. Er bleven maar schalen komen. Ze hadden alleen niet doorgegeven dat alles ook op moest, anders moest je per stukje wat over bleef nog extra betalen. Maar alles is opgekomen.

Na de lunch ging ik met 2 anderen naar Akihabara, een wijk in Tokyo waar anime en manga verkocht wordt. Ik had niet gedacht dat er zoveel winkels van zouden zijn. In een winkel waar we in gingen waren 8 verdiepingen. Verder zagen we nog wat cosplayers (mensen die aparte kleding aan hebben), maar die wilden niet op de foto, want ze waren aan het werk.

Terug in het hotel kwamen op een gegeven moment de mensen die met de bus waren gegaan, na een rit van 9 uur aan. Samen met 3 anderen zijn we nog ff wat gaan eten.

25 augustus 2010 - Kyoto, Japan

's Ochtends gekeken of het mogelijk wat het keizerlijke paleis te bezoeken, maar dat kon pas om 14 uur. Dat was wel een beetje een vervelende tijd, dus hebben we dat uiteindelijk maar niet gedaan. Toen naar een markt die maar 1 keer in de maand in Kyoto is. Het bleek helaas gewoon een rommelmarkt te zijn. Het was zo warm, dat ik duizelig werd. In de stadsbus om naar de foodmarket te gaan. Dit was overdekt en een stukje koeler. Dat scheelde. Nog een winkel gezien waar ze eetstokjes verkochten. Verder allerlei aparte groenten en vissoorten gezien, zoals bijvoorbeeld inktvis op een stokje... In een dierenwinkel geweest waar de hondjes in kleine hokjes zaten. Erg zielig zag het er uit. Maar ze waren heel duur. Het schijnt dat hondjes echt enorm vertroeteld worden als ze eenmaal een eigenaar hebben. Je ziet ook heel veel Japanners lopen met een hondje in hun armen. ’s Avonds sushi gegeten en toen nog even wat gedronken in het hotel.

24 augustus 2010 - Kyoto, Japan

’s Ochtends naar het Fushimi heiligdom. Ik had er thuis al een foto van gezien, dus kon niet wachten tot we er waren. Dit is een heiligdom voor Inari, de god van de rijst en sake. De doorgang van honderden torii werd geschonken door zakenlieden. We hebben maar een klein deel van de torii gezien, maar het was prachtig en ging eeuwig door.

Daarna gingen we weer de bus in, op weg naar Nara. We zijn eerst naar de Todai-ji gegaan, een tempel waar een 16,15 meter hoge, bronzen boeddha staat. Dat was erg mooi. Er waren ook nog andere beelden. Daarna liepen we naar het stationgebied waar we wat gingen eten. Daar ben ik met 2 anderen wat gaan eten en daarna hebben we daar een beetje rondgelopen. Helaas was het een heel eind lopen, waardoor iedereen nog al moe was en we niet veel gedaan hebben. We liepen terug naar waar de bus zou stoppen hebben nog wat rondgelopen bij de pagode en de andere gebouwtje daar. Vervolgens weer de bus in met de airco aan en weer terug naar Kyoto.

Na het avondeten gingen we naar de karaoke. Ik had niet gedacht dat ik zou gaan zingen, maar onbeperkt drinken helpt het beetje schaamte wel weg. Het was echt een fantastische avond! Hilarisch, vals zingen, echt super!

3 september 2010

. . . . is heerlijk, maar je moet hem weten te gebruiken . . . . .

Doe ik dat nu???? En brengt het me wat????

In ieder geval heb ik de afgelopen week anders besteed dan ik aanvankelijk bedacht had, maar daarmee heb ik ook wel weer heel andere ervaringen dan de 'standaard-toerist' zou hebben ! ! !

Ik moet er ook zelf wel weer erg om lachen hoe dingen kunnen lopen en hoe ik het ook steeds weer voor elkaar krijg om, laten we zeggen, 'andere dingen' mee te maken!!! Ik noem het zelf dan ook maar weer echte "Wilma-verhalen". . . . .

Nou . . . , zo'n inleiding moet toch de nieuwsgierigheid aardig opwekken of niet???

Vorige week om deze tijd zat ik dus in Selous Game Reserve. Echt geweldig!! Vooral veel leeuwen gezien: een hele familie druk aan (het uitrusten van) het eten van een kill. (Ik download nog wel wat foto's.) Maar . . . . .3 dagen (waarvan de eerste en derde dag ook 6 uur reistijd bevatte) kostte (schrik niet) 450 dollar!!!! Je begrijpt dat ik dat geen 6 weken volhoudt!!!

Waar het op neer komt is dat het hier in het zuiden veel minder toeristisch is dan in het noorden (de Serengeti), alleen in juli en augustus zijn er toeristen en misschien nog wat rond Kerst en Oud en Nieuw. . . . Als je nu wat wilt ben je alleen en betaal je dus de volle mep. Of je moet reisgenoten vinden, maar die zijn er dus haast niet.

Dus bedacht ik het volgende: als ik nou eens in lodges aanbied te gidsen tegen kost en inwoning . . . . Dan hoef ik alleen zelf mijn persoonlijke uitgaven en de entreeprijs (nog altijd 20 tot 50 dollar per dag) te betalen. Dat scheelt een hoop geld en je leert een park pas kennen als je er langer dan 1 dag in rond rijdt. Verder kan ik ook mijn algemene kennis delen met eventuele lokale gidsen of chauffeurs, want ik heb al wel gemerkt dat de gidsen lang niet altijd goed opgeleid zijn en vooral de weg weten en namen van de meest vcoorkomende dieren. Echt achtergrond kennis is niet vanzelfsprekend. Zou een ‘win-win’-situatie kunnen zijn . . . . MAAR . . . . hoe pak je dat aan????

Vorige week in Selous had ik ook nog eens een auto waarvan het dak niet omhoog kon en ik dus niet echt ver en veel kon zien . . . . De eerste dag na aankomst in de lodge had ik een ‘boot-safari (jonge krokodillen, nijlpaarden, visarenden en ijsvogels) met een spaans stel. Erg leuke en aardige mensen (alleen sprak zij engels en hij frans . . . . heeeeeel goed voor mijn talen!). Ze nodigden me uit met hen te eten en boden me ook gelijk aan de game-drive bij hen in de auto te doen. Echt hardstikke fijn, anders was het niet half zo leuk geweest!

Toen ik die ochtend bij de parkingang mijn idee verwoordde reageerde hun chauffeur meteen positief en ’s avonds zaten we in een andere lodge (eigenaars: deense man met tanzaniaanse vrouw). De volgende morgen weer om verder door te spreken . . . . Op zich kan ik er zo komen, alleen . . . er zijn op dit moment geen boekingen! Wel van harte uitgenodigd om naar hun andere lodge aan de kust te komen, waar ze ook zeevis-trips organiseren en waar op dit moment volop boekingen zijn . . . In ieder geval houden we kontakt.

Tijdens de lunch in het park kwam ik ook nog eens de tanzaniaanse vriend van een Sawadee-collega tegen!!! Ik wist dat ze in Dar es Salaam woonde, maar ze reageerde niet op mijn e-mails (te druk met verhuizen bleek achteraf) . . . Ik had de hoop dus opgegeven haar nog te zien. ’s Avonds had ik haar aan de telefoon, 2 dagen later hebben we afgesproken en zijn samen naar het strand gegaan. . . .

Zij heeft weer veel kontakt met Donatus, een lokale reisagent in Dar es Salaam en stelde me voor om eens met hem te praten, bovendien woonde ze inmidels in een huis in een buitenwijk waar nog een kamer in vrij was . . . . .

Binnen 2 dagen ‘woonde’ ik dus in Dar en was Donatus druk bezig allerlei kontakten voor me te bellen . . . . Resultaat: hier in het zuiden een paar kontakten, maar ook zij hebben geen of weinig boekingen. Wat wel veelbelovend lijkt is zijn eigen lodge/campsite (wat het precies is weet ik nog niet) in het noorden van de Serengeti. Alleen zit daar nu een spaanse manager, volgens Donatus is die niet altijd even vriendelijk . . . . Inmiddels heb ik met die meneer gebeld en gaan we eens zien wat daar uitkomt . . .

Het zijn interessante ontwikkelingen, maar inmiddels had ik lang genoeg in Dar gezeten. Gisteren heb ik de bus genomen naar Iringa, een stadje in de bergen 9 uur met de bus naar het westen. Van hieruit kun je Ruaha National Park in, maar . . . . kost 250 dollar de eerste dag, 100 dollar meer elke volgende dag. En dan heb je alleen de auto nog maar!! Weer: geen andere toeristen!!! Dat was vanmorgen bij het eerste reisbureau, bij het tweede kon ik voor 200 dollar en ik was al bereid dat dan maar te doen . . . . Ben wel op een toeristische plaats koffie gaan drinken. . . . Binnen een kwartier kwam James (een Schot) op me af: ook hij zocht reisgenoten om de kosten mee te delen en had mijn naam en telefoonummer(!) gekregen in het eerste reisbureau. . . . . Ik moet er weer erg om lachen allemaal, maar het is een gouden kans!!! We hebben een bak koffie gedronken en de mogelijkheden door gesproken, zover 5 minuten zien we elkaar weer om definitief af te spreken . . . Het zou mooi zijn als we nog 1 of 2 mensen zouden kunnen vinden, maar met z’n 2-en is het ineens al half zo goedkoop!!

Wordt weer vervolgd!!!

Liefs allemaal,

Wilma

3 september 2010 - St. Johns, Nederlandse Antillen

Beste familie en vrienden,

Na een week op Sint Maarten leek het me toch wel handig om een blog aan te maken. Ik zit inmiddels bijna een week op het Caribische eiland Sint Maarten. In het begin was het even wennen, maar daar ben ik duidelijk overheen. Het is ontzettend chaotisch, druk, arm (sommige gedeelten althans), maar bovenal ook leuk en gezellig! Ik zit in deen studentenhuis met 10 anderen. Nu nog 9, maar er gaat er nog 1tje bij komen. Eind van de maand gaan er ook nog weer 4 weg. Deze gaan in een appartementencomplex wonen. Ze vonden het te druk in huis, maar op die manier wordt het voor ons ook rustiger! En het eiland is zo klein, dat we mekaar nog vaak genoeg zien. Want vrienden heb ik hier wel gemaakt! Iedere week zijn er meer dan 3 feesten. Dus dat gaat helemaal goed komen

Stage gaat ook goed. Ben er nu 2 keer geweest. Dit zou 4 moeten zijn, maar Earl gooide roet in het eten. De stage is tot nu toe best zinvol. Het is een ingenieursbureau voor de bouw én wegenbouw. Omdat het eiland zo klein is, doen ze ook projecten op Saba en Statia (afkorting voor Sint Eustasius). We zijn bezig met de renovatie van de gevangenis. In principe is dit een bouwkundig project, maar wij zijn nu bezig met tekenwerk. En qua tekenwerk is er niet zoveel verschil tussen bouw en wegenbouw. De stagiaires die het afgelopen halfjaar zijn geweest, zijn met deze gevangenis begonnen. Het is de bedoeling dat wij het af gaan maken. Over een maand-je wordt deze aanbesteed. Dus er moet nog veel gebeuren!

Vandaag heb ik voor het eerst echt een stukje van het eiland gezien. We hebben van Lievense (mijn stagebedrijf) een auto gekregen die ik moet delen samen met Axel. We zijn naar Point Blanche geweest (ten zuiden van Philipsburg). Het was hier erg mooi en groen. We zijn naar de top van de heuvel geweest, over een weg die echt enorm stijl was. Maar onze Suzuki Vitara heeft het prima gered!

Volgende week begin ik overigens met duiken! Samen met wat huisgenoten gaan we duiken bij een andere huisgenoot. Deze is hier voor stage bij een duikschool en is duik-instructeur. Via hem kunnen we ook een aardige korting van 70 dollar krijgen, bovendien krijgt hij er dan ook provisie op. Dus nu is het zaak eens even een mooie duikbril + snorkel en flippers voor mezelf te kopen. Welke ik natuurlijk ook kan gebruiken bij het snorkelen!

Groetjes vanaf Sint Maarten!!

Jacco

3 september 2010

Welkom op mijn reislog bij Reislogger! Ik ga deze site gebruiken om iedereen op de hoogte te houden van mijn reizen. Kom dus snel een keertje terug en bekijk mijn laatste reisverhalen, foto's, kaart en profiel. Als je op de hoogte gesteld wilt worden wanneer ik een nieuw bericht schrijf in mijn blog, dan kun je je aanmelden voor email notificaties, of de RSS feed gebruiken.

3 september 2010 - Philadelphia, Pennsylvania, Verenigde Staten

Tijdens mijn tussenstop op London Heathrow moest ik nogmaals door de security check. Laptop weer uit de koffer, riem af, portemonnee etc. De detector bleef rustig (zeldzaamheid in mijn geval). Vervolgens riem weer insteken, portemonnee, etc. Klaar is Kees!

Op weg naar de gate werd ik overvallen door een gevoel van triomf. Tot nu toe liep alles op rolletjes. Zou ik dan toch eindelijk gewend raken aan de vliegveldroutines? Met Airport in m'n kop liep ik langs de tax-free shops. Tommy, Hugo. Afgewisseld met een groot advertentiebord waarop stond "Laptop vergeten?"

Ja, het zal je maar gebeuren! Toen ik het me realiseerde ben ik onmiddellijk terug naar de security check gesprint. De jolige British Airways beambte verwachtte me al...

Los van dit kleine incident ben ik prima overgekomen! Binnenkort meer over Philly - zie alvast de foto's.

Bye, Roel

3 september 2010 - Shanghai, China

Lieve familie & vrienden,

Mijn eerste blogberichtje uit Shanghai! Ik ben net vier uur geleden aangekomen, heb alleen maar de route van het vliegveld naar het appartement op de West Huai Hai Road gezien, maar ik vind het nu al geweldig. Ik ben netjes opgehaald en zag vanuit de auto al de skyline van Pu Dong waaaa! Het appartement is geupgrade, omdat de jongen die China Study Abroad hier vertegenwoordigt (Nathan) het zielig vond voor twee meisjes om in een standaard appartement te wonen haha.... Er zou ook eerst nog een jongen in het appartement er bij komen, maar dat ging op het laatste moment ook niet door. Nathan zei dat hij het niet zo'n goed idee vond om twee meisjes met een jongen te laten samenwonen haha. Er wordt in ieder geval goed voor ons gezorgd!

De school Jiao Tong ligt bijna onder het apppartement, dus ik kan zo vanuit mn bed in de klas rollen! Ik heb vanuit mn kamer op de 8e verdieping heel mooi uitzicht op de skyline van een plein waar ik de naam van ben vergeten. (Misschien moet ik toch straks even slapen, die twee uur in het vliegtuig waren toch wel erg kort..)

Straks krijg ik met m'n roomie Christie, die ik nog steeds niet heb gezien, een rondleiding door de buurt, zodat ik weet waar de supermarkt is en waar je lekker kunt eten. Maar eerst even eten en slapen, de kaasbroodjes liggen al klaar jamjam

Mis jullie nu al! & I'll keep you updated

xxx Evelien

ps Lieve vriendinnetjes van me, jullie kadotjes liggen mooi uitgestald hoor Ik ga zo even foto's maken, zodat jullie je kunstwerkjes van ver kunnen bewonderen...

3 september 2010 - Kratie, Cambodja

hallo!

Ik ben inmiddels alweer een weekje in Cambodja en dacht dat het misschien maar weer eens tijd werd voor een verhaaltje...

In mijn vorige berichtje schreef ik heel leuk dat ik eind september terug zou komen in Nederland, maar dat is niet meer waar. Leve de flexibele studenten vliegtickets! Het plan is nu om eind november thuis te komen, maar ik ga die twee extra maanden niet alleen met rondreizen opvullen. Vanaf 22 september ben ik een maand in Noordoost Thailand: Nong Khai, om Engelse les te geven op een Boeddhistische school. Tegelijk kunnen ze mij dan leren te mediteren en thais zwaardvechten. Een hoop nieuwe uitdagingen dus! Ik kijk daar erg naar uit, want het steeds mn tas in en uitpakken en bedenken wat ik nou vandaag of morgen weer ga doen en dingen bekijken ben ik soms een beetje zat.

De laatste dagen in Vietnam waren niet zo succesvol, want ik ben behoorlijk ziek geweest.. Gelukkig waren de mensen in het Guesthouse heel aardig en vroegen ze elke dag hoe ik me nu voelde. En ik was in Ho Chi Minh stad, dus er was een internationale kliniek waar ik een hoop medicijnen heb gekregen...  Ik voel me al weer stukken beter en ga dus vrolijk verder. Cambodja is een stuk rustiger dan Vietnam: minder chaotisch verkeer, minder toeristen (ben nog niet naar angkor wat geweest) en het lijkt ook of de mensen iets minder uit zijn op geld te verdienen door de toeristen veel meer te laten betalen voor vanalles..  het is hier ook een stuk warmer, of in ieder geval zweteriger doordat het meer regent en de lucht dus vochtiger is. Maar daarnaast ben ik hier in een week ook al actiever geweest dan in Vietnam.

De eerste dag in Phnom Penh ben ik met een duits meisje en twee australiers (het duitse meisje was ik in Vietnam ook al tegengekomen, ja iedereen doet hetzelfde ) naar een weeshuis gegaan. We kochten op de markt een zak rijst, voetballen, kleurpotloden en kleurplaten voor de kinderen in het weeshuis. En daar hebben we dus de hele dag met kinderen gekleurd en gevoetbalt. Ze waren duidelijk gewend aan toeristen, want toen we zaten te kleuren kroop een jongetje ineens bij me op schoot om ook te kleuren. En toen ik even liep te lanterfanten riep een ander jongetje ' he you!' en hij schopte een voetbal naar me. Ook heb ik met wat meisjes klapspelletjes gedaan, je hoort het al ik ging helemaal terug naar mn kindertijd. Iets wat ik stiekem gister ook wel wilde doen, toen het begon te regenen en twee jongetjes lekker door de regen aan het rondrennen waren . In Kompong Cham heb ik een fiets gehuurd en ben ik gaan rondfietsen. Dat vind ik stiekem toch altijd een van de leukste dingen om te doen: rondfietsen. Ik nam een pondje naar een eilandje in de rivier, die ik niet alleen deelde met de gebruikelijke motorbikes en fietsen, maar ook met twee paarden met karren en een varken. Dat varken was achterop de motor gebonden en toen we aankwamen kwam er nog iemand extra op de motor zitten: twee mannen en een varken op een motor dus. Het eilandje was mooi en lekker rustig, maar eigenlijk was het iets te heet om te fietsen, maargoed.

Vandaag heb ik zeldzame irriwaddy (?) dolfijnen bekeken en natuurlijk heb ik in Phnom Penh de killing fields niet overgeslagen. Ik werd sochtends al met een niet heel goed humeur wakker en miste ineens mn vrienden en familie (jullie ja!). Eigenlijk zat ik er over te denken om die dag maar helemaal niet naar de killing fields te gaan, maar ergens is dat dan toch weer iets wat je 'moet'  doen. Waarom eigenlijk? Maargoed. Iedereen had me verteld dat de killing fields helemaal niet zo heftig waren, omdat het eigenlijk gewoon een mooi veld is en er is een memorial stupa gebouwd. Maar ik ben dan misschien toch een iets te gevoelig persoon (en ik had een mindere dag), want ik liep daar dus wel met tranen in mn ogen rond. Er waren kleren te zien die ze gevonden hadden in de graven en een boom met een bordje dat zei dat ze die boom gebruikten om kinderen tegen dood te slaan. En dan de memorial met allemaal schedels erin....

Daarnaast zijn er hier ook overal tempels te vinden, maar de tempelmoeheid begint toe te slaan dus ik denk dat ik even geen tempels meer bekijk voor ik naar Angkor Wat ga. Wat dan ook weer zoiets is wat je 'moet'  doen, dus ben benieuwd of het ook zo voelt als ik er ben of dat ik het wel echt indrukwekkend vind.

Liefs